ബഹുസ്വരതയുടെ ഭാരതവും ഗാന്ധിയൻ ദർശനങ്ങളും: ഒരു പുനർചിന്തനം

​ഇന്ത്യാ രാജ്യം വീണ്ടുമൊരു ഗാന്ധിജയന്തി ദിനത്തെ വരവേൽക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ രാജ്യം ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച 'ഇന്ത്യ എന്ന ആശയം' വലിയ വെല്ലുവിളികളെ നേരിടുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തിലൂടെയാണ് കടന്നുപോകുന്നത്. വൈവിധ്യങ്ങളുടെയും സഹിഷ്ണുതയുടെയും അടിത്തറയിൽ പടുത്തുയർത്തിയ ഒരു മഹത്തായ സാംസ്കാരിക ചരിത്രമാണ് ഭാരതത്തിനുള്ളത്. ഇന്ത്യയുടേത് ഏകതാനമായ ഒരു സാംസ്കാരിക പാരമ്പര്യമല്ലെന്നും, മറിച്ച് വിവിധ സംസ്കാരങ്ങളുടെയും വിശ്വാസങ്ങളുടെയും മനോഹരമായ സമന്വയമാണെന്നും മഹാകവി രവീന്ദ്രനാഥ ടാഗോർ തന്റെ ചിന്തകളിലൂടെയും രചനകളിലൂടെയും അടിവരയിട്ടിട്ടുണ്ട്.​വിഭിന്ന ഭാഷകളും ആചാരങ്ങളും വിശ്വാസങ്ങളും പുലർത്തുന്ന ഒരു ബഹുസ്വര സമൂഹത്തിന്റെ സഹവർത്തിത്വമാണ് നമ്മുടെ ചരിത്രപശ്ചാത്തലം. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് പ്രശസ്ത ഗാന്ധിയൻ ചിന്തകൻ ദാദാ ധർമാധികാരി ഇന്ത്യൻ ദേശീയതയെ 'മാനവനിഷ്ഠ ഭാരതീയത' എന്ന് നിർവ്വചിച്ചതെന്ന് ചരിത്രകാരി സുധ മേനോൻ നിരീക്ഷിക്കുന്നു. ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രത്യേക വിഭാഗത്തിന്റെയോ ആശയത്തിന്റെയോ അധീശത്വമല്ല, മറിച്ച് മാനവികതയിലൂന്നിയ വിശാലമായ കാഴ്ചപ്പാടാണ് ഭാരതീയതയുടെ കാതൽ.​മഹാത്മാഗാന്ധി സ്വപ്നം കണ്ട ഇന്ത്യ ഏവർക്കും തുല്യാവകാശവും സ്വാതന്ത്ര്യവും ഉറപ്പുനൽകുന്ന ഒന്നായിരുന്നു. മതേതരത്വവും അഹിംസയും സത്യവും കേവലം രാഷ്ട്രീയ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ ആയിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഭാരതീയ ജീവിതത്തിന്റെ ആത്മാവായിരുന്നു. എന്നാൽ വർത്തമാനകാലത്ത് ഭിന്നിപ്പിന്റെയും വിദ്വേഷത്തിന്റെയും ശക്തികൾ ശക്തമാകുമ്പോൾ, ഗാന്ധിജിയുടെയും ടാഗോറിന്റെയും ദർശനങ്ങൾ കൂടുതൽ പ്രസക്തമാകുന്നു.​നാനാത്വത്തിൽ ഏകത്വം സംരക്ഷിക്കപ്പെടണമെങ്കിൽ സഹിഷ്ണുതയും പരസ്പര ബഹുമാനവും സമൂഹത്തിൽ വീണ്ടെടുക്കേണ്ടതുണ്ട്. മാനവികതയിൽ ഊന്നിയ ഇന്ത്യയെ വീണ്ടെടുക്കുക എന്നതായിരിക്കണം ഓരോ ഗാന്ധിജയന്തി ദിനത്തിലും നാം എടുക്കേണ്ട പ്രധാന പ്രതിജ്ഞ.